سادات و امامزادگان ديگري تا سال تاليف تاريخ قم"378 هـ .ق" در مقبره بابلان دفن شده اند كه نام و نسبشان در آن تاريخ ثبت و ضبط شده است ما هم اسامي آن سادات جليل را ذكر مي نمائيم كه اسامي آن امامزادگان عبارتند از:

1ـ سيد ابوالحسن حسين بن الحسين بن جعفر بن محمد بن اسماعيل بن امام جعفر الصادق(ع).

2ـ حمزه بن احمد الرخ بن محمد بن اسماعيل بن محمد بن عبدالله الباهر بن امام زين العابدين(ع).

3ـ قبر فرزندش ابوجعفر محمد بن حمزه.

4ـ قبر فرزند ديگرش ابوالقاسم علي بن محمد بن حمزه.

5ـ علي بن حمزه برادر محمد بن حمزه.

6ـ ابوعلي احمد الخطيب الشجري ابن علي بن محمد بن عمر الشجري ابن علي بن عمر الاشرف ابن امام زين العابدين(ع).

7ـ قبر پسر او ابوجعفر محمد بن احمد الخطيب.

قبر پسر ديگرش ابومحمد حسن بن احمد الخطيب.

9ـ و فرزند ابومحمد حسن، بنام ابوعلي احمد بن حسن.

اين سادات جليل كه اساميشان ذكرگرديد در اطراف روضه فاطمه‌ معصومه(ع) بخاك سپرده شدند و داراي چندين قبه جداگانه بوده اند كه جزء بيوتات آستانه مباركه در آمده و هيچ اثري از قبول آن بزرگان نمايان نمي باشد قبل از آنكه وارد بحث جديد شويم لازم ديده شد در مورد سالم بودن جسد چند تن از مخدرات مدفونه در كنار مرقد منور فاطمه معصومه(ع) بعد از حدود ده قرن و تغيير نيافتن اجساد مطهر ائمه اطهار(ع) كه جزء‌عقايد حتمي و مسلم ما مي باشد و از برخي از احاديث استفاده مي شود كه جسد هيچ پيابري نمي پوسد، لذا رسول اكرم(ص) مي فرمايد:

"ان الله حرم لحومنا علي الارض، فلايطعم منها شيئا"(190).

"خداوند گوشتهاي ما را بر زمين حرام كرده، هرگز زمين چيزي از گوشت ما را نمي خورد".

و از امام صادق(ع) هم روايت شده است كه فرمود:

"ان الله عزوجل حرم عظامنا علي الارض وحرم لحومنا علي الدود ان يطعم منها شيئا"(191).

"خداوند استخوانهاي ما را بر زمين و گوشتهاي ما را بر كرمها حرام كرده، آنها هرگز چيزي از گوشت ما را نمي خورند".

اما در مورد اشخاص مؤمن و صالح كه در طول تاريخ اجساد بسياري از آنها به صورت تر و تازه كشف شده، در روايات وارده از خاندان عصمت و طهارت(ع) به اعمالي اشاره شده كه آنها موجب مي شوند پيكر انسان در قبر نپوسد و با گذشت زمان تر و تازه بماند.

قطب الدين، ابوالحسين، سعيد بن هبه الله راوندي، متوفاي 573 هـ .ق كه قبر شريفش در صحن مطهر حضرت معصومه(ع) زيارتگاه خاص و عام است در كتاب پرارج"لب اللباب" از معصوم(ع) روايت مي كند كه فرمود:

"لا تبلي عشره: الغازي، والمؤذن، والعالم، وحامل القرآن والشهيد، والنبي، والمرأه إذا ماتت في نفاسها، ومن قتل مظلوما، ومن مات يوم الجمعه او ليلتها"(192).

"پيكرده طائفه در قبر نمي پوسد، اذان گويان، دانشمندان، حاملان قرآن، شهيدان، پيامبران، بانوانيكه در حال زايمان بميرند، كسانيكه به ستم كشته شوند، آنانكه در روز جمعه بميرند".

در اينجا تذكر اين نكته لازمست كه موارد ده گانه كه در حديث فوق اشاره شد، غير از نبوت بقيه موارد، علت تامه نيستند، بلكه معدات هستند، به اين معني كه هر يك از اين موارد نه گاهي مقتضي آن هست كه پيكر انسان در قبر نپوسند مگر اينكه شخص با اعمال ناشايست خود اين اقتضا را از بين ببرد.

بعد از ذكر اين مقدمه كوتاه بايد گفت كه در عهد ناصرالدين شاه(متوفاي 1313 هـ .ق) هنگاميكه مي خواستند كف حرم مطهر حضرت معصومه(ع) را با سنگهاي مرمر مفروش كنند، روزنه اي به سرداب مجاور حضرت معصومه(ع) باز شد دو تن از بانوان صالحه وارد سرداب شدند، پيكر پاك(ميمونه) و دو تن از كنيزان را تر و تازه مشاهده كردند.

تنها خبر مستندي كه در اين رابطه به دست ما رسيده، گذارشي است كه(آقاي ميرزا موسي فراهاني) بدون واسطه از(آقا حسين مجتهد قمي) ذكر كرده است كه مي فرمايد:

هنگاميكه كه حرم مطهر را با مرمر فرش مي كردند، در قسمت پائين پاي حضرت معصومه(ع) روزنه اي به سرداب مقدس باز شد.

ضروري به نظر مي رسيد كه افرادي انتخاب شوند و به داخل سرداب بروند و وضع آنجا را بررسي كنند، تا معلوم شود كه آيا نيازي به تعمير و مرمت هست يا نه؟ از اين رو دو نفر از بانوان صالحه انتخاب شدند، چراغي با خود برداشته به داخل سرداب رفتند.

اما معلوم شد كه اين سرداب هيچ ربطي به قبر مطهر حضرت معصومه(ع) ندارد، بلكه سردابي است در قسمت پائين پاي آن حضرت.

در اين سرداب سه پيكر پاك و مطهر آرميده بود، كه يكي بانو و دو تن ديگر كنيز و سياه بودند، آن بانوي مجلله در وسط، و دو كنيز سياه باگيسوان مجعد در پائين پاي آن بانو قرار داشتند اين سه پيكر پاك و مطهر به قدري تر وتازه بودند كه گوئي همين امروز روح از بدنشان مفارقت نموده است(193).

http://www.masoumeh.com/far/html/19/15/4.html